quote:

---

Originally posted by zhouenali


Sizin yazınızı okurken beni rahatsız eden diyebileceğim bir şeyle karşılaştım. Beynin sağ ve sol lobu KH-BH savaşında etkili olabilir ama bu ruhsal bir savaştır. Yani rasyonel bir insan nasıl KH değilse mistik bir insan da BH olmayabilir. Hatta bizim asıl belirtmek istediğimiz şey insanın iki farklı lob değil bir bütün olarak anılması gerektiği. Bilgi edinme sürecinin sonu KH diyorsanız şu an niye konuştuğumuzu, sizin 5 cilt Ra bilgilerini neden büyük bir dikkatle okuyup analiz ettiğinizi merak ediyorum. Bilgi edinme sürecinin sonu KH değildir, sevginin, kabullenmenin sonu da BH değildir. Bu iki lobun birlikte çalışması ise insanın herşeyi yapabileceği noktaya çıkmasını sağlar. Kimseyi dışlamayalım derken sol lobunuzu dışlayıverdiniz.

(...)

Matematiğe girmek istemiyorum. Okurken de o kısımları atladım çünkü herşey taşa yazılıymış gibi konuşuluyor. Seçimleri, hayatları basitleştiriyormuşuz gibi. %6 da bir rakamdır ve bir psikopatla yüz yüze gelince o artık bir rakam olmaktan çıkar. Sizin deyiminizle %72'den birini ruhsallığa itmeye çalışırken yaşadığınız gibi. O artık bir rakam değil önünüzde duran bir gerçektir. Stalin'in çok meşhur bir sözü vardır: "Bir kişinin ölümü trajedidir, milyonlarcasının ölümü istatistiktir." Ne zaman yüzde verilse ben olaydan soğurum çünkü orada bir insan hayatı var. Bu insanın verdiği kararlarla çizdiği bir yol var. Ra bile bunları hesaplayacak nitelikte olamaz. Buna ek olarak bu rakamlar 1980 gibi yıllara ait yani şu an geçerliymiş gibi kullanmak yanlış bence. Bir celse yapalım, Ra'yı bulup yeni rakamlar aldıktan sonra tartışalım derseniz kabul ederim ama bu şartlar altında ne psikopatlığın ne de cennetten düşmüş veya 2. yoğunluktan yükselmiş kişilerin oranlarını ben kendi adıma tartışmayacağım, siz isterseniz devam edebilirsiniz.

---

quote:

---

Originally posted by mika_hakinen

Eğer bu denli büyük bir sıkıntı silsilesi uyanışımız içinse , bu bana biraz eski devirlerde osiris rahiplerinin (insiyatörlerin) öğrencilerini eğitmek için başlangıç safhalarında uyguladıkları sıkıntı verici dersler gibi geliyor...
Sanki bu hastalık hızlandırılmış bir insiye durumu gibi.. Mücadelesi çok zor , ama geçildiği takdirde hiçbir şeyin size zarar veremiyeceği bir durumu yaratıyor. Düşünsenize %100 öleceğinize yada aklınızı kaçıracağınıza inandığınız bir durumu saf benliğinizle karşılayıp bununla mücadele ediyorsunuz ve başarıyorsunuz.. Dünyada bu korkulardan daha fazla sıkıntı vericek ne olabilirki ? Neden yaşıyorum yada arada neden bu korkular geliyor bilmiyorum , bu hastalığın beni götürdüğü nokta insanın zihnine ne kadar güvenebileceği sorusu oldu..
Anladığım kısmen bertaraf edilebilsede , sonradan yine bu korkuların geldiği..
Buda kendimin oluşturduğu sıkıntı ve negatif düşüncelerin , dış destek vasıtasıyla şiddetinin arttırıldığını düşünüyorum..
Yani ortada bir çarpan var gibime geliyor.

Aslında kendi durumumun neden kaynaklandığını çok iyi biliyorum , bilmediğim bundan nasıl kurtulacağım.. Düşüncelerimin büyük oranda kendime ait olmadığınıda , bunları anlatması çok zor heleki bu karışık kafayla..

Sevgiyle..

---

quote:

---

Originally posted by ivrin

Sevgili dostlar zor olduğunu kabul ediyorum, evet çok zor. Ama, eğer benim gibi dibe vurmuş olsaydınız ve o karanlığın içerisinde bir toplu iğnenin ucu kadar bir işik görseydiniz o ışığa yönelmeyecek miydiniz. İşte ben o ışığa yöneldim ve o ışığın adı sevgi idi!
Sevdiğim zaman her şey salındı dönüştü ama yine söylüyorum o dipti. Dibe varmadan önce bende sizler gibi çok çabaladım hastanlerde yattım, sadece uyumak istediğim günleri hatırlıyorum; uyumak, uyuşmak, sonsuza dek hiç bir şey hissetmeden öylece kalmak istiyordum. Çıldırmıştım ve o çılgınlık içerisinde farkındalık geldi ve o farkındalığın başlangıcı da teslimiyetle mümkün oldu. Neye teslim oldum; çıldırmış olmaya bıraktım kendimi, delirmekten korkmadım onu deneyimlemek istedim. O bir felaketti ve ben o felakete teslim olup onu deneyimlemeye karar verdim "Ya hep ya hiç" dedim "hergün ölmektense teslim olmalıyım, hemen şimdi." delirmeyi tercih ettim. O deliliğin içine doğru çekilirken onlardan korkmadığımı gören negatif her şey kenara çekilip bana yol açıyordu. Hatırlıyorum o duyguyu ben bilinçlendikçe onlar şaşkınlaşıyor ve ufalıyorlardı. Bu bir yönlendirme ya da imgeleme olayı değildi teslimiyetin mucizesiydi. Hiç bir şey imgelemedim hiç bir şey düşünmedim sadece ölüme dahi varolan her şeye teslim oldum. Şimdi, her türlü büyü bizim yegane varlığımız ve bütünlüğümüz olan yaratanın içerisinde, o gücün binde birine bile sahip değildir. Teslimiyet ise yaratanın gücünü bilerek teslim olmakla mümkündür. Her zaman negatif saldırılara maruz kalıyoruz ama onlardan büyük olduğumuzu bildiğimizde etkileri yok oluyor ama korkup onları yücelttiğimizde onlar efendiliğinin farkına varıyor. Bu bilinç tıpkı tanrı bilinci gibi siz içinizdeki tanrıyı farketmediğiniz sürece o kendisini farketmiyor yani siz negatifin sizin realiteniz karşısındaki güçsüzlüğünü farketmediğiniz sürece ona efendilik bahşediyorsunuz. Nedir negatif olan size gelip sizi zorlayan, onu analiz edin. Bir ateş mi; sokun elinizi ateşe yanmasını göze alın teslim olun ama realitenizin bilincinde olarak. Siz ondan çok daha büyük bir bütüne aitsiniz ve deyin ki, senden korkmuyorum hatta küçümsüyorum acıyorum bundan dolayı da sevgiyle yaklaşıyorum, sen bir zavallısın bu sevgiye ihtiyacın var ve yaratıcının nezdinde o büyük gücün bir parçası olarak bana yapmak istediğine ait olduğum o büyük güce güvenerek teslim oluyorum hadi yak beni, ben bütünün bir parçasıyım bütünü yakabilmeyi göze alıyorsan yak beni. Bu teslimiyet büyük bir gücün nezdinde varolan bir teslimiyet bu teslimiyet ne olursa olsun yanmaya geldim değil ama yanmayı göze alan cesaret ile korkusuzca birliğin nezdinde. Bu teslimiyet aslında kötü olana negatife teslimiytin çok ötesinde bir teslimiyet, bu teslimiyet kendi realitene teslimiyet! Yaratıcı gücün büyüklüğünün farkında bir teslimiyet, neye ait olduğunu bilerek.

Sevgiyle..

---

quote:

---

Originally posted by Tiversonus

...Sorun sanırım algımızda...

Psişik saldırı,korkutma yapana (Dur be kardeşim ben senin korkutmalarına gülüyorum,git gidebildiğin kadar ışığına,sana da dualiteden dolayı sadece teşekür ediyorum) diyebilsek, ASIL OLAN RUH'un olduğunu bilerek veya maddeslliğin bizim boyutumuzda bir illizyon olduğunu bilsek demiyorum, biliyor ama bu bilgiyi uygun kelimeyi bulmakta zorlanıyorum, tam içselleştirmiş olarak davranabilsek; sanırım,sanıyorum,KORKMAYACAĞIZ, illizyona yenilmeyeceğiz...

Selamlar,sevgiler...

---

quote:

---

Originally posted by ivrin

Sevgili dostum mika_hakinen, beni msn nize eklememişsiniz çünkü sizden bir davet almadım. Adresi bir daha kontrol ediniz lütfen!

---

quote:

---

Originally posted by Yönetim

quote:

---

Originally posted by ivrin

Sevgili dostum mika_hakinen, beni msn nize eklememişsiniz çünkü sizden bir davet almadım. Adresi bir daha kontrol ediniz lütfen!

---

Sevgili İvrin,

Forumumuzda MSN adresi paylaşımı kurallarımıza aykırıdır. Lütfen forum kurallarımızı tekrar gözden geçiriniz.

Sevgiler

---

quote:

---

Originally posted by Tsunami

Bir hattadir, namaz kilmiyorum.Gün icinde güzel olumlamalar yapiyorum sadece ve ilginctir cok rahatim. Kafam rahat ve nihayet huzurluyum. Yalniz düsüncelerim karisik, namaz sonrasi yasadilarim...Beni bunu yapmaktan korkutacak ve sakindiracak hale getiren yasadiklarim... Dogru olan ne? Yapmali miyim, yapmamali miyim? Neyi yanlis yaptim, ya da su an sirf beynimdeki cendereden kurtulup bir nefes alabilmek ugruna yapageldigim bir seyi birakmak dogru mu?
Iste cok sey bildigimizi sanip geldigimiz nokta: hic bir sey bilmiyorum!!
Üstelik son zamanlarda sifa hususunda , yaptigimin hic bir ise yaramadigi, hic bir ise yaramayacagi gibi güvensizlikler olustu. Sanirim bu da bir cesit saldiri :(

---